در ایران فردا چه آزادی‌هایی وجود خواهد داشت؟

دیدگاه‌ها

خانم رجوی در طرح ۱۰ ماده‌ای برای آینده ایران که با «نه به ولایت فقیه. آری به حاکمیت مردم در یک جمهوری با رای آزاد و کثرت‌گرا» شروع میشود، بندهای ۲، ۳، ۴ و ۵ این طرح تماما به تضمین آزادیها در ایران فردا اختصاص دارد.
۲- آزادی بیان، آزادی احزاب، آزادی اجتماعات، آزادی مطبوعات و فضای مجازی
انحلال سپاه پاسداران، نیروی تروریستی قدس، لباس شخصی‌ها، بسیج ضد مردمی، وزارت اطلاعات، شورای انقلاب فرهنگی و همه گشت‌ها و نهادهای سرکوبگر در شهر و روستا و در مدارس، دانشگاه‌ها، ادارات و کارخانه‌ها
۳- تضمین آزادی‌ها و حقوق فردی و اجتماعی طبق اعلامیه جهانی حقوق‌بشر
انحلال دستگاه‌های سانسور و تفتیش عقاید، دادخواهی قتل‌عام زندانیان سیاسی، ممنوعیت شکنجه و لغو حکم اعدام
۴- جدایی دین و دولت، آزادی ادیان و مذاهب
۵- برابری کامل زنان و مردان در حقوق سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی و مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی، لغو هرگونه تبعیض، حق انتخاب آزادانه پوشش، ازدواج، طلاق، تحصیل و اشتغال. منع بهره‌‌کشی از زنان تحت هر عنوان
البته برای مجاهدین و مقاومت ایران آزادی صرفا یک پلتفرم سیاسی نیست بلکه یک تعهد آرمانی نیز هست به نحوی که مسعود رجوی رهبر مقاومت تصریح می‌کند آزادی «تا مرز قیام مسلحانه علیه نظام مشروع کشور» هیچ محدودیتی ندارد. وی در کنفرانس رادیو تلویزیونی در سال ۱۳۷۲ گفت:
در کشور ما آزادیهای مردمی را پیوسته بایستی ضامن و طراز پیشرفتهای اصیل اجتماعی تلقی نمود. از روز اول مجاهدین آزادی را هم ضامن و هم طراز و شاخص پیشرفتهای اصیل شناخته‌اند. آزادی نه یک تفنن، بلکه ضرورت اجتناب‌ناپذیر انقلاباتی از قبیل انقلاب ایران است. لیکن بدیهی است که آزادی مورد بحث، دارای محتوای دموکراتیک و جوهر مردمی است. پس دموکراسی برای ما نه فقط بیانگر شکفتگی آزادیهای فردی، بلکه به‌ویژه مبین مسئولیت دستجمعی نیز می‌باشد… آزادی به معنی چیدن میوه‌های انقلاب از جانب یک گروه یا قشر و طبقه خاص نیست و به‌هیچ وجه نبایستی بدان جا بینجامد. مجاهدین از همان روز اول با صراحت و با کلمات روشن و غیرقابل تفسیر، مرزهایشان را ترسیم کرده‌اند. این‌جا برای اولین بار در تاریخ ایران، حرف سر این است که آزادی، «محدودیت اصولی» ندارد؛ تا کجا؟ تا مرز قیام مسلحانه. یعنی تا مرز اسلحه کشیدن و خونریزی علیه نظام قانونی و مشروع کشور. آن نظامی که نمایندگان منتخب مردم در مجلس مؤسسانش تصویب کرده و به اجرا گذاشته‌اند. وی همچنین گفت خیلی زیاد می‌شود از ایران، آزادی، مردم، میهن، خلق، زحمتکشان یا از طبقات متوسط، صحبت کرد. چون صرف حرف‌زدن مالیات و خرجی ندارد. اما برای ما این مقاومت و تک‌تک کلمات با پرداخت یک بهای فوق‌العاده سنگین همراه بوده و هست. آن چیزی که خط فاصل بین این جایگزین با سایرین است، فهم معنا، ارزش و قیمت کلمات به سنگین‌ترین و سرخ‌فام‌ترین صورت یعنی با «خون سرخ و جوشان» و با تحمّل همه شکنجه‌ها و مصائب و شدائد و دشنامها و افترائات می‌باشد. آدم می‌تواند از دور یا از نزدیک بنشیند و لاف و گزاف بزند که این چیز یا آن چیز یا مهمترین چیز را که ایران است، دوست دارد. اما برای دوست‌داشتن بایستی نثار و فدا کرد و مایه گذاشت والاّ حرف مفت و مجانی است یا حداکثر عاطفه‌یی ناپایدار و گذرا و بی‌نتیجه است. در دنیای حقیقی دوست‌داشتن و عشق‌ورزیدن معادل پرداخت‌کردن و مترادف فدا و قربانی است والاّ اگر دامان محبت به خون رنگین نشود حاصلی ندارد و «نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود